Горад апынуўся ў смяротным кальцы і быў практычна цалкам адрэзаны ад асноўных маршрутаў забеспячэння. У планах гітлераўскага камандавання было сцерці Ленінград з твару зямлі і знішчыць яго жыхароў. 872 дні горад жыў ва ўмовах голаду, холаду, бесперапынных абстрэлаў і бамбёжак. Але Ленінград выстаяў.
Сёння Беларусь схіляе галаву перад ахвярамі блакаднага Ленінграда — перад тымі, хто загінуў ад голаду і холаду, перад абаронцамі горада, перад маці і дзецьмі, перад усімі, хто перажыў страшныя выпрабаванні вайны і страціў сваіх блізкіх.
Пакуль гарыць Вечны агонь, гучаць званы Хатыні, а ў музеях беражліва захоўваюцца дакументы і фатаграфіі — жыве памяць аб тых, хто не вярнуўся з вайны.
Свяшчэнная зямля з Піскароўскіх могілак, якая беражліва захоўваецца ў музеі мемарыяльнага комплекса "Хатынь", стала сімвалам непарыўнай сувязі двух месцаў смутку — Хатыні і Ленінграда, Беларусі і Расіі, двух народаў, аб'яднаных агульнай гісторыяй, агульнай перамогай і агульным болем.
Беларусь памятае.
Беларусь шануе.
